Wybór utworów niniejszego wydawnictwa jest czysto subiektywny i ma na celu ukazanie różnych etapów twórczości Henryka Wieniawskiego, który mimo wszystko wyczuwał również ducha epoki jako kompozytor. Od młodzieńczego Allegro de Sonate, napisanego wraz z bratem Józefem i dedykowanego Stanisławowi Moniuszce, po późną Fantaisie Orientale i Gigue, dostrzec można długą drogę pokonywaną przez stylistyczne meandry. (…)

Wieniawski inspirował współczesnych, fascynuje również obecnie. Jego twórczość jest wciąż najwyższym probierzem umiejętności skrzypcowych. W miarę rozwoju techniki, akcesoriów i pedagogiki dzieła tego twórcy stają się przystępne dla coraz szerszego i młodszego grona adeptów wiolinistyki. Warto wciąż na nowo uzmysławiać sobie warunki, w jakich funkcjonował skrzypek wirtuoz w wieku XIX i jak niepowtarzalne zjawisko stanowić musiał. Artysta grający na strunach jelitowych, przebywający w permanentnej podróży, stykający się znajważniejszymi postaciami ówczesnej Europy, wielbiony przez jednych, przez innych nienawidzony. Z jednej strony musiał konkurować niekiedy zbrzuchomówcami i komediantami, imprezami o przyziemnej randze, a z drugiej stykał się z Ferencem Lisztem, Charles’em de Bériotem, Richardem Wagnerem, Karolem Lipińskim czy Stanisławem Moniuszką. Ojciec dużej rodziny, człowiek ulegający namiętnościom i pokusom, cierpiący na reumatyzm jeszcze przed czterdziestym rokiem życia. Geniusz, wirtuoz, natchnienie.

Mikołaj Zgółka