Andrzej Hiolski

Andrzej Hiolski

Urodził się 1 stycznia 1922 roku we Lwowie, a zmarł 26 lutego 2000 roku w Krakowie.Studiował we Lwowskim Konserwatorium w klasie Heleny Oleskiej.
Od 1945-1956 był solistą Opery Śląskiej w Bytomiu, a od 1957 solistą Opery Warszawskiej, potem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Obdarzony niezwykle wysoką kulturą wokalną i nienaganną techniką, dysponował wszechstronnym repertuarem, był świetnym wykonawcą utworów oratoryjnych i pieśni oraz aktywnym propagatorem polskiej muzyki współczesnej. W 1966 roku wziął udział w światowej prapremierze Pasji wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego w Münster, a w 1966 – w Diabłach z Loudun w Hamburgu.

Wykonywał najważniejsze partie barytonowe: jako niezapomniany Miecznik w Strasznym Dworze Moniuszki, Scarpia w Tosce Pucciniego, Eugeniusz Oniegin w operze Piotra Czajkowskiego…Występował na najważniejszych estradach koncertowych i scenach operowych w Europie i obu Amerykach. Brał udział w najważniejszych festiwalach muzycznych m.in. Berliner Festwochen, Salzburger Festspiele, Holland Festival w Amsterdamie, “Praska Wiosna”, “Warszawska Jesień”.Otrzymał prestiżowe nagrody Grand Prix du Disque – w 1967 roku za Pasję wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego, w 1970 roku za nagranie Króla Rogera Szymanowskiego, a w 1971 roku – “Złotego Orfeusza” w Paryżu za Diabły z Loudun Pendereckiego.Szczególnie cenne były jego interpretacje muzyki współczesnej i pieśni romantycznej.